zondag 2 maart 2014

The king of the trolls speaks

The king of the trolls speaks...

The king of the trolls speaks:

They made me their king although I’m not big.
Actually: I am the smallest king of the Trolls ever!
Some people think I’m even rather big for a Troll.  But those people didn’t quite get it cause Trolls are giants!
Long ago we ruled the earth. Th earth itself is built from the remains of a giant, the giant Ymir. From his eyebrows the mountainchains were erected. The fertile earth is his flesh and the rocks and stones were once his bones.
His skull is being carried by four strong dwarfs. We all know there names. We only forgot these are are names of these dwarfs: North, East, South and West!
Ymir’s skull is gigantic. When we look up we see that heaven firnament!
Language fails by desribing how big the giant was. One thing is clear Ymir was a huge giant. Once he walked a planet many times as big as ours, many, many times...
Everything comes from us giants. The Aesir stole lot’s of it, those low breeds.
They are our offspring and we love them but they turned against us. Not all of them did. Some remained friends and in time of peace they’re all our friends. Althought peace never lasts long since there’s humans around. Odin loves this.  Odin that son of a cow, god of war. It was him who cut his grandfather the giant Ymir to peaces in the beginning of it all.
Ans then his son Thor is even worse, born from one of the eathmothers. Ht name was Jord. If there is one person we giants hate it’s Thor, Thor with his lightning hammer Mjölnir,  the pulverizer...
And what do you think Thor likes to pulverize most of all? Ah, no, don’t say it! Don’t even think it. The idea alone gives me a terrible headache. And then, now thinking about it, I realise it was through the works of Loki, that no good traitor, son of giants really, Thor got this hammer. Yes, it almost cost Loki his head. But that is another story.

We giants all think the same. We are like the mountains, all one of the same thought. Even if we are named differently and appear in different shapes. We all draw our thoughts and memory out of the same source of knowledge. That’s how I can speak for others. Because in the end we are all one and the same. I remember well that once I was known by the name of Hymir. A gigantic troll I was. My looks could actually kill and destry. My hate towards strangers was huge. Especially when they dared to enter my house uninvited!
The chance that they would leave my house alive was little or none. My first look was the deadliest. After that I needed time, at least a full moon cycle, to regain my powers.

Once I came home from hunting. And I smelled it right away, it was not the smell of man, flesh or human remains. No, the smell was unbearable.  It was the smell of that nasty son of gods, that goat farmer, thunder beater, red haired, wild bearded and strong mussled Thor, son of Odin. I felt the temperature of my blood reaching the boiling point. That murderer of trolls was under us. If I could only lay my eyes on him. Then it would be over with him for once and for all.
My wife pointed in the direction of some pilars on which a part of the roof of our house was resting. I could feel this all consuming anger within me.  For a moment I felt the power of a thousand vulcanos rushing through my veins. I could control the powerful outburst no longer. I rapidly moved my head in the direction my wife was pointing out. My eyes were burning as fire, broadened into gateways, gates of horror and destruction. Then at once it bursted through my eyes: this powerful primal force of destruction. The pilars were pulverized. A part of the roof collapsed.  An huge roofbeam that carried my priceless drinkingcauldrons came down. Smashing them one by one. Only my biggest and most beloved cauldron remained in one peace, fortunetely. 
But what did I see much to my awe, this horrible exterminator of trolls: Thor, and he still stood with his hammer Mjölnir in his hands. Ans I was exhausted. I was ready to fight him. I could not pacify him, not even in my own house. I felt terrible. Thor looked at me and said: “I come in peace, Hymir. I only want your biggest cauldron!” “What, how dare you, you villain!” Uninvited you came into my house and you know who I hold responsible for this mess. And are not most of my beloved cauldrons torn down much thanks to you! I know what we will do. Tomorrow  I’ll go fishing and when you can hook up a bigger fish than me you can have my cauldron!” This ofcourse would never happen. 
That night I slept long and deep and snorred so loud the earth trembeled.
The next morning I woke up quite happily for a troll. I completely forgot about Thor and the day before. I almost smiled. I took my fishing gear and walked towards my longboat to go fishing at sea.
And there he came walking annoyingly happy as ever. With his thundering eyes he looked at me: “Well Hymir, you did not forget about me, did you? And where can I find some bait? I looked at him crossed and knew that my strenght was not by far back to where it supposed to be so I could not destroy him with my anger. “There in the gras”, I pointed with my head in the direction of the grasland where my most beautiful prizebull standing. He should look for earthworms overthere. As long as he doesn’t think I invited him in my longboat! I saw him walking towards the grassland. So that’s one problem solved! I pushed my longboat into the water. ‘You’re not leaving without me, are you?” I turned around and much to my surprice there that scoundrel  stood with the head of my beloved pricebull under his arm. With obvious amusement in his eyes he looked at me: “That’s what you meaned, didn’t you? I needed bait...” Again he made my blood boil. I had to keep myself under control. What could I do. On that very moment Thor and his hammer were more powerful than me. “I’m a very good rower!” Thor said and had the oars already in his hands and stepped into the boat. I didn’t like it at all. But on the other hand I didn’t need to row. And rowing is like working and if there’s one thing we giants do not like it’s rowing! So I stepped in the boat aswell. And before I landed in my seat Thor already started rowing. And Thor was not just rowing. He was rowing like a madman. The speed with which we navigated through the water... I would rather say the speed with which we flew over the water scared me. But I didn’t show Thor. He must have thought I was completely cool with the situation. But to go even futher up into the ocean that really was irresponsible. “Ho Thor, you can stop now, stop here! “ I yelled. ”I’m not going out for flatfish!” , Thor shouted and laughed out loud “You’re not afraid are you!?” “Ofcourse not” I replied, but turned white and a little green. I felt nauseous and a bit seasick. I really didn’t like it anymore. I never went this far from the shore. This is were seacreatures live that scare the hell out of us giants. Finally Thor stopped rowing. He took he anchor in his hands. Was he really going for anchor? What was he thinking?!
“I don’t think that anchor will be usefull here Thor.” I smiled at him, He can be such a dummass. He looked at me annoyed and said: “Do you have a better hook for me?”
It’s hard to have a conversation with a madman. I turned around and ejected my fishing rods. I immidiatly got hold of not one but three whales. So I pulled them in my boat. So that’s what I call a good catch! Let’s see if Thor is doing any better, I guess not! So I turned around again. And what did I see much to my surprice. It didn’t make me happy. That’s for sure! Thor had tied the head of my pricebull to the anchor. It had never been his intend to go fishing in the first place. Thor had only one goal and that was his mortal enemy, nothing else. The Jormungandur was his prey, the horrible midgardsnake that crawls along the continents. It was already to late I saw that got hold of the snake. The sea turned black and the sky above us wasn’t lookig any prettier. Waves as high as mountains all around us. As a giant I’m not quickly impressed. but this was terrifying.
I saw Thor using all his strenght. His fishing rod was bended and tightly stretched. The horrible head of the monstrous midgardsnake already rising above the water. Thor was holding a firm grip on himself and the fishing rod. The whole of his body swelled up. His feet pushed through the bottom of the boat. But Thor kept swelling up, getting bigger and bigger. Big as a giant he was. He stoond with is feet on the bottom of the ocean. He had the midgarsnake in his grasp. His left hand still holding the fishing rod. The midgard snake pushed and pulled, wiggeling in all directions. Thor now grapped his hammer. I knew on that very moment the end of time was closing in. If Thor would hit the snake with his hammer the end would be in sight. There was only one moment left. No time to hesitate. No Thor was not allowed to kill the Jormungandur. I grabbed my knife and jumped. This was my moment of pure heroism. Never I will forget. Never I will regret! My knife cut the thread that was keeping a hold of the midgardsnake. Immidiately the snake was released and fell back in the deepness of the ocean and Thor fell back in to the water. 
There wasn’t much left of my longboat. So I had to swim back to the shore. Thor waded through the water pulling the three whale along. 
Now we were even. Although my losses were much bigger than his. 
Thor looked me in the face and said: “ If you would have let me my catch would have been  bigger than yours. I think I won this competition, didn’t i?”
I had to admit he was right. And you can sy what you like but we giants we keep our word of honour.
I allowed Thor to take my only, most beloved and most beautiful cauldron with him.
He putted the cauldron like a helmet over head. But the cauldron was so big, it fell over his shoulders on to his hips. 

That’s how I saw him walking away with the handle everytime bouncing against his calfs.

Philip Aswind van de Zee, copyright,  2-3-2014 Geldermalsen

zaterdag 1 maart 2014

De trollenkoning verteld ... van Thor die ging vissen...

De trollenkoning verteld....


They made me their king although I’m not big.

Zij hebben mij tot hun koning gekroond. Ook al ben ik niet groot.
Eigenlijk ben ik de kleinste Trollenkoning ooit. 
Sommige mensen denken dat ik wat groot ben voor een trol. Maar die mensen hebben het niet goed begrepen. Want trollen zijn reuzen!
Lang geleden regeerden wij de aarde. De aarde zelf is opgebouwd uit de overblijfselen van een reus, de reus Ymir. Uit zijn wenkbrauwen zijn de bergketens opgebouwd, de vruchtbare aarde is zijn vlees en de rotsen en de stenen waren ooit zijn beenderen.
Zijn schedel wordt gedragen door vier enorm sterke dwergen. We kennen hun namen allemaal. We zijn alleen vergeten dat het dwergen zijn: “Noord, Oost, Zuid en West”.
Ymir’s schedel is gigantisch. Als we omhoog kijken zien we dat reusachtige hemelgewelf. 
Ymir was dan ook gigantisch reusachtig groot. Wat zeg ik? Woorden schieten te kort. Maar duidelijk mag zijn: Ymir was een gigantische reus. Ooit bewandelde hij een planeet vele malen groter dan de onze.
Alles komt van ons reuzen vandaan. De asen hebben het ons ontnomen dat lage tuig. Het zijn onze kinderen en we houden van ze maar ze hebben zich tegen ons gekeerd, niet allemaal, met sommigen zijn we nog steeds bevriend en in tijde van vrede zijn het allemaal vrienden. Maar hoe lang duurt de vrede? De vrede duurt nooit lang sinds er mensen bestaan. En Odin vindt dat heerlijk. Odin dat hoerenjong die zijn grootvader in stukken sneed. Ja het was Odin die Ymir om het leven bracht aan het begin der tijden. Zijn zoon Thor, uit een van de aardemoeders geboren is nog erger. Als wij reuzen aan iemand een hekel hebben dan is het wel aan Thor, Thor met zijn donderhamer ‘Mjölnir’, de verpulveraar.
En wat denken jullie dat Thor het liefst verpulverd met zijn hamer. Ahhh, zeg het maar niet, de gedachte alleen al geeft me een vreselijke hoofdpijn. En dan te bedenken dat mede door toedoen van die verrader van een Loki, een van de onzen , ja een reuzenzoon hij die hamer verkregen heeft. Ja, het had Loki bijna de kop gekost.

Als reuzen denken we allemaal hetzelfde. We zijn als een rots. Allemaal één en dezelfde gedachte. Ook al dragen we andere namen en verschijnen we in andere vormen. We putten allemaal uit dezelfde oeroude bron van herinnering. Daarom kan ik spreken voor anderen. Omdat wij uiteindelijk toch dezelfde zijn. Ik weet nog goed dat ik de naam Hymir droeg. Een geweldige reus was ik. Mijn blikken konden letterlijk doden. Mijn haat naar vreemdelingen was zo groot. Dat wanneer ze mijn huis betraden ze hun leven niet zeker waren. De kans dat ze mijn huis levend verlieten was maar klein. Mijn eerste blik was het dodelijkst. Daarna had ik weer tijd nodig om op krachten te komen. 
Zo kwam ik ooit thuis van de jacht. En ik rook het meteen. Het rook er niet naar mens of mensenvlees. Nee de stank was niet te verdragen. Het was de geur van die akelige godenzoon, die geitenhoeder, donderdrijver, roodharige, woest-baardige en stevig gespierde Thor Odinszoon. Ik voelde zowat mijn bloed koken. De moordenaar van trollen was onder ons. Als ik hem in mijn ogen kreeg.... dan was het voor eens en altijd gedaan met hem. Mijn vrouw wees in de richting van een paar pilaren waarop een deel van mijn huis rustte. Ik had het niet meer. Heel even voelde ik de kracht van duizend vulkanen door mijn aderen stromen. De uitbarsting was niet meer te stoppen. De haat in iedere vezel van mijn lichaam begon me te verteren. Ik wende mijn hoofd in de richting naar waar mijn vrouwtje wees. Mijn ogen brandden, verwijden zich tot poorten, poorten van gruwel en akelig verderf. Ineens spoot het eruit: de machtige oerkracht van vernietiging. De pilaren werden verpulverd, een deel van het dak stortte in. Een grote balk zakte naar beneden en daar gleden mijn kostbare drinkketels naar beneden. Eén voor een vielen ze stuk op de grond. Alleen de grootste en mijn meest geliefde ketel bleef heel, gelukkig maar...
Maar wat zag ik tot mijn gruwel: die akelige trollenverzwelger Thor, die stond daar nog...met zijn hamer Mjölnir in de hand. En ik voelde me uitgeput. Ik kon hem niets maken, zelfs niet in mijn eigen huis. Thor zei: “Hymir, ik kom in vrede. Het enige wat ik van je wil is je grootste drinkketel!”. “Wat hoe durf je,  jij onverlaat! Ongevraagd kom je mijn huis binnen en weet wel dat ik jou verantwoordelijk acht voor deze ravage. En zijn niet al mijn geliefde drinkketels gesloopt dankzij jou bezoek. Ik weet het goed gemaakt: morgen ga ik vissen en als je een grotere vis aan de haak slaat dan ik dan mag je mijn ketel hebben!” 
Ik wist wel zeker dat dit hem nooit zou lukken.
Die nacht sliep ik lang en diep en snurkte zo luid dat de aarde ervan beefde. 
Ik werd redelijk vrolijk wakker voor een trol. Ik was de vorige dag en Thor glad vergeten. Ik pakte mijn hengels en liep naar mijn sloep om te gaan vissen op zee. 
En daar kwam hij aangelopen irritant vrolijk als altijd. Met zijn donderse ogen keek hij mij aan: “Zeg Hymir je was me toch niet vergeten?! Waar kan ik wat aas vinden?” Ik keek hem chagrijnig aan en wist dat ik nog lang niet op krachten was om hem te verwoesten met mijn haat. “Daar op het land”, ik wees met mijn hoofd in de richting van het grasland waar mijn meest prachtige prijsstier op stond. Daar kon hij naar pieren zoeken. Als hij maar niet dacht dat hij bij mij in de boot genodigd wat. Ik zag hem lopen naar het grasland. ‘Zo daar zijn we mooi vanaf’. Ik duwde mijn sloep het water in. ‘Je gaat toch niet weg zonder mij’ hoorde ik Thor zeggen. Ik draaide me om en wat zag ik ?! Die vreselijk schurk droeg de kop van mijn prijsstier onder de arm. Met overduidelijk plezier in zijn ogen keek hij mij aan:  “Dat bedoelde je toch?, ik moest toch aas hebben”. Hij haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Ik verbeet mij. Wat kon ik doen. Op dit moment was Thor met zijn hamer machtiger dan ik. “Ik kan heel goed roeien” zei Thor. Hij had de roeiriemen al in zijn hand en stapte in de boot. Het beviel me allemaal niets. Maar goed...ik hoefde niet te roeien. En werken, daar hebben wij reuzen zo’n hekel aan. Als we dat iemand anders kunnen laten doen dan graag!. We stapten in de boot en al gauw begon Thor te roeien als een waanzinnige. De snelheid waarmee wij door het water voeren... zeg maar gerust over het water scheerden .. boezemde mij angst in. Maar ik liet niets merken. Maar verder de zee op dat was toch echt niet verantwoord!: “Ho maar Thor, hier kun je wel stoppen!” “Je denkt toch niet dat ik voor platvis ga!!”, riep hij bulderend van het lachen uit. Ik vond het nu echt niet leuk meer. Zo ver de zee op was ik nog nooit geweest. Ik begon een beetje misselijk en me zeeziek te voelen. Ik ben bang dat Thor kon zien dat ik wat witjes werd. Gelukkig eindelijk stopte hij. Hij nam het anker bijdehand. “Ik denk niet dat het zin heeft Thor, om hier het anker uit te werpen.” Hij keek me verontwaardigt aan en zei: “Heb jij een betere vishaak voor me dan?!”
Met gekken is het slecht praten. Ik draaide me om en wierp mijn hengels uit. Gelijk had ik beet. Drie stevige walvissen trok ik uit de zee mijn bootje op. Zo dat noem ik een goede vangst. Eens kijken of Thor het beter doet. Dat kan toch niet!? Maar wat zag ik: Thor had de kop van mijn prijsstier aan het anker vastgemaakt. En hij was er van het begin af aan niet op uit geweest om visjes te vangen, zelfs geen walvisjes... 
De Jormungandur was zijn doel, de midgaardslang te vangen. Het gruwelijkste zeemonster dat rond de continenten kronkelt. De midgaardslang Thor’s meest geduchte vijand. Te laat zag ik dat Thor al beet had. De zee werd zwart van woede. De lucht boven ons was niet minder dreigend. Golven hoog als huizen, hoger als huizen om ons heen. Als reus ben ik niet snel onder de indruk. Maar dit was angstwekkend. Ik zag Thor zich tot het uiterste inspannen. Zijn hengel stond krom en strak gespannen. De gruwelijke kop van de midgaardslang kwam al boven water. Ik zag Thor zich schrap zetten. Heel zijn lichaam zwol op. Zijn voeten drukte door de bodem van mijn boot. Maar Thor bleef groeien, groter en groter werd hij. Hij stond met zijn voeten op de bodem van de zee. Met zijn linker hand hield hij de hengel vast. De gruwelijke slang de Jormungandur kronkelde alle kanten op. Thor greep naar zijn hamer. Het eind ter tijden zag ik naderen. Een ogenblik verwijderd waren we nog! Nee Thor mocht de midgaard slang niet doden. Nee niet nu! Ik greep mijn mes. En dook naar voren. Dit was mijn heldendaad die ik nooit vergeten ben. Nooit zal het me spijten. Ik sneed het snoer door dat de slang gevangen hield. De slang schoot terug de zee weer in en Thor viel achterover in de zee. 
Van mijn boot was weinig over. Er zat niets anders op dan terug te zwemmen naar de kant.  
Thor waadde door het water en sleepte de drie walvisjes achter zich aan. 
Nu stonden we quitte. Ook al had ik veel meer verloren dan hij. 
Thor keek me aan en zei: “Als je me had laten gaan was mijn buit groter geweest dan die van jou. Ik vind dat ik de weddenschap gewonnen heb!”
Ik moest hem daarin wel gelijk geven. En je kan zeggen wat je wilt maar wij reuzen houden ons aan ons woord. 
Thor mocht mijn nog enige en mooiste drinkketel meenemen.
Hij zette hem over zijn hoofd als een helm. Maar de ketel was zo groot dat hij over zijn schouders viel tot op zijn heupen.
Zo liep hij weg met het hengsel dat steeds tegen zijn kuiten viel.

Philip Aswind van der Zee , copyright ... 2 maart 2014, Geldermalsen