vrijdag 12 december 2014

De wilde jacht

De wilde jacht,
De zwarte mannen razen voort.
Het is Wodan met zijn dodenleger.
Bomen schudden in de wind, takken breken, regen stormt.
Het is de wilde jacht.
Blijf binnen lieve mensen veilig bij de haard.
Kom niet op wegen waar de stormachtige langs trekt.
Hij is hier voor de gestorvenen.
Hij haalt ze op te samen met zijn dodenleger om oot te vechten zij aan zij,
te vechten tegen 't kwaad.
Wild en woest is Wodan, wachter van het woud.
Kom niet op zijn pad, leg hem geen strobreed in de weg.
Blijf hier bij mij, blijf binnen
totdat de storm is uitgeraasd
'Aswind', Philip van der Zee, 12 dec. '14, Lier

donderdag 23 oktober 2014

Odin's lied

Odin’s lied

Odin ik zoek naar je
Odin ik roep je aan
Odin waar ben je?
Odin ik roep je naam
Odin hoor je mij?

Odin, roept mijn stem
Odin, je naam weerklinkt
Odin, ik hoor je naam
Odin, het is ik die roept:
Odin, Odin, Odin

Odin klinkt het overal
Odin die ene naam
Odin, Odin, Odin

Je naam door dringt mij, Odin,
Je stem, ik hoor je, Odin
Jou ene oog doorklieft mijn geest
Jou speer dringt door mijn hart
Ik hoor je raven roepen
Ik hoor je wolven huilen
Overal jou naam gedrenkt in bloed,
geritst in runen

Odin ik voel je kracht
Ik voel je in de bossen
Ik voel je in de open lucht
De hemel, je blauwe mantel
De wolken je grijze haar, 
Jou grauwe gelaat Odin

Ik vrees jou, Odin
Jij die de dood goed kent
Ik vrees jou strijd, jou Walkuren
Ik ben Bragi toegewijd
De skald der skalden,
dichter van de asgaard.
Maar zijn mede komt van jou

Als ik drink de dichtersmede, godendrank
Dan hoor ik de klanken weerklinken
Het zingen van de zwaarden 
het geluid van staal op staal
Het is jou lied gezongen
Odin
Jou lied toch 

telkens weer.

zondag 24 augustus 2014

poem, prayer from my heart

This mornings prayer/ poem
I'm willing to go there
I'm willing to go there
In live we have our soul brothers and our soul sisters, our spirit family
In live we have our bloodlines, our relations, our family
In the end we are all related
We all are family
I'm praying for my brothers and sisters, my relatives
I'm praying for my family, my bloodlines
I'm praying for my soul- and spirit family
And although I am not always strong
I'm willing to go there
I'm willing to pray and connect
I'm willing to let in the love of creator, in my heart, in my body, in my soul
I'm willing to go deep into my wounds, my pain, my illness and sickness
I'm willing to go there and let in the love of creator, to connect and find and receive healing, to be strong again
I'm willing to go there, descent deep into the darkness in connection with the light
I'm willing to go there
to pray for my loved ones
to pray for my family
my brothers addicted to drugs and alcohol, my sisters
my brother and sister fighting with cancer
sometimes even dying
for my brothers and sisters with broken hearts
I'm willing to go there and pray with you
Although I'm not always strong
Although I'm struggling too sometimes
I'm willing to go there
for we will never walk alone
Because we are family and love each other for ever
Mitakuye oyasin ( Lakota for: all my relations/ we all are related.)
Although I wrote this this morning it's better to leave my name out.
And like the saints of the far past and the troubadours who left no name
Let this be anonymous so it can touch all hearts.

donderdag 15 mei 2014

The hammer of the gods, a story of war


                                                                                                       Photo by Frank Wiersema
The hammer of the gods, a story of war.

My name is Aswind. I am a skald, a storyteller poet and musicians and I am a warrior too.
I come from  far away , way down south from the lands of the Fries. For I travelled long and far. Our elders have been talking about these lands way up north and the fierce men and women that live here. We have always understood each others ways. Sometimes there has been little fights between each other but most of the time we got along well. We were good friend and allies from time to time, our forefathers were. I can hear their voices whispering softly and sometimes like now I can hear their voices scream when the winds are blowing, when the times of change are at hand. They are screaming right now! Can’t you hear them?! Can’t you hear them?!
Over the years and over the ages traders from way up north came to our countries and lands and traders from the Frisian tribes went up north. Always we respected each other’s ways. Always we could drink and eat together and celebrate the gods.
But now the times are changing. I’m here recruting soldiers. 
I’ve come to tell you what is going on. It’s time to wake up! It’s time to stand up!
It now is the year 793, we are way  back at the beginning of the Viking age and there are no Christians here among us, are there?
No, there are not. It’s the year 793, remember?!
I travelled a long way and now I’m here to say: “Enough is enoung”
We our proud Vikings, are we not?
Let me hear it from you, are we not? 
We do have our own ways. We do have our own gods.
We don’t need any other. We don’t need anyone to tell us what’s wrong and what’s right.
We have Odin. Let me hear it from you: “Odin!”  We have Thor. Let me hear it from you “Thor!’ We have the hammer of the gods. We are the hammer of the gods: Mjölnir. Let me hear it from you: “ Mjölnir!” 
Back in my homelands. I will tell you what is going on. And you know what is going on for hundreds of years. Our forefathers all know about this. But know it’s getting worse. They are cutting down our sacred trees. They’s taking down our temples and shrines. This new emperor of Rome called Charlemagne, Carolus Magnus, Karl Stort he has beaten the Sax and also the longobards. He forced them all to become christians and if not he cut off their heads. 
They had to betray our gods. They had to betray our ways. They had to betray our forefathers and mothers. And the most powerful and fierst warriors and kings among them did not and yet they were slaughtererd and sent off to Walhalla or Folkvang. The rivers turned red with the blood of man, women and children. Our families were slaughtered, our children were. 
They had to betray: Odin Let me hear it from you: “Odin!”  They had to betray: Thor. Let me hear it from you “Thor!’ But we have the hammer of the gods. We are the hammer of the gods: Mjölnir. Let me hear it from you: “ Mjölnir!” 
We down south may have different namens for our gods, names like Wodan for Odin and Donar for Thor but still they are the same gods.
It’s time to teach those chistians a lesson. For once and for all. Let us show them the power of the hammer of the gods. Let us show them the power of Mjölnir , the pulverizer. 
Mjölnir, let me hear it from you: “Mjölnir!”
They have taken the gold and the silver of our temples and shrines and brought it to their churches and monestaries. 
And that’s where they come from those fanatic monks, priests and Roman politicians. 
They have no old traditions. They have no forefathers that look after them. They are weak. They don’t have the ways of a warrior! 
I’ve learned about their christian ways from neighboring tribes. We have heared the stories of our famoush Frisian king Radboud who was being baptised and asked: What about my forefathers? Wolfram, the priest said that they would stay in hell forever for they were not baptised. Then king Radboud said I don’t want to be baptised I want to go were my forefathers went, for I know it must be a good place!
And he has been fighting the Roman priests until his death.
I want to follow in his footsteps. We all shoot walk proudly in the footsteps of our ancestors, our forefathers and mothers. Who is with me?
Who is with Odin? Let me hear it from you: “Odin!”  Who is with Thor. Let me hear it from you “Thor!’ Who carry the hammer of the gods. We are the hammer of the gods: Mjölnir. Let me hear it from you: “ Mjölnir!”
Now it’s time to stand up for once and for all.
I know where we can find monestaries filled with riches, silver and gold stolen from our ancestors.
We have to get it back! we have to take revenge! Let’s stop them fanatic monks from disturbing our sacred ways and ceremonies.
Let’s finish those traitors of the gods, traitors of the ancestors.
I know a Island called Lindisfarne. That’s where we will head for. Come on man gather your boats. Sharpen your swords and axes, grab your spears.
Now is the time of Odin! Let me hear it from you: “Odin!”  The time of Thor. Let me hear it from you “Thor!’ This time we will swing the hammer of the gods. We are the hammer of the gods: Mjölnir. Let me hear it from you: “ Mjölnir!”
Let’s pulverize those churches! 
Let’s turn the page of history.
Today it’s 793
And the rest is history.

And after all
When we look back at times of war
There is little victory, there’s lot’s of trauma
The price has always been to high
and the losses great.
There’s shame and almost only defeat.
The rivers ran red and the fires burned high.

So now again we’re back in 2014.
Let us look up to the skies and call for the gods.
Although many of us are christians now.
Let’s ask for forgiveness and forgive ourselves.

Let’s call for the gods and let the healing begin.


                                                                                                        Photo by Frank Wiersema

zondag 2 maart 2014

The king of the trolls speaks

The king of the trolls speaks...

The king of the trolls speaks:

They made me their king although I’m not big.
Actually: I am the smallest king of the Trolls ever!
Some people think I’m even rather big for a Troll.  But those people didn’t quite get it cause Trolls are giants!
Long ago we ruled the earth. Th earth itself is built from the remains of a giant, the giant Ymir. From his eyebrows the mountainchains were erected. The fertile earth is his flesh and the rocks and stones were once his bones.
His skull is being carried by four strong dwarfs. We all know there names. We only forgot these are are names of these dwarfs: North, East, South and West!
Ymir’s skull is gigantic. When we look up we see that heaven firnament!
Language fails by desribing how big the giant was. One thing is clear Ymir was a huge giant. Once he walked a planet many times as big as ours, many, many times...
Everything comes from us giants. The Aesir stole lot’s of it, those low breeds.
They are our offspring and we love them but they turned against us. Not all of them did. Some remained friends and in time of peace they’re all our friends. Althought peace never lasts long since there’s humans around. Odin loves this.  Odin that son of a cow, god of war. It was him who cut his grandfather the giant Ymir to peaces in the beginning of it all.
Ans then his son Thor is even worse, born from one of the eathmothers. Ht name was Jord. If there is one person we giants hate it’s Thor, Thor with his lightning hammer Mjölnir,  the pulverizer...
And what do you think Thor likes to pulverize most of all? Ah, no, don’t say it! Don’t even think it. The idea alone gives me a terrible headache. And then, now thinking about it, I realise it was through the works of Loki, that no good traitor, son of giants really, Thor got this hammer. Yes, it almost cost Loki his head. But that is another story.

We giants all think the same. We are like the mountains, all one of the same thought. Even if we are named differently and appear in different shapes. We all draw our thoughts and memory out of the same source of knowledge. That’s how I can speak for others. Because in the end we are all one and the same. I remember well that once I was known by the name of Hymir. A gigantic troll I was. My looks could actually kill and destry. My hate towards strangers was huge. Especially when they dared to enter my house uninvited!
The chance that they would leave my house alive was little or none. My first look was the deadliest. After that I needed time, at least a full moon cycle, to regain my powers.

Once I came home from hunting. And I smelled it right away, it was not the smell of man, flesh or human remains. No, the smell was unbearable.  It was the smell of that nasty son of gods, that goat farmer, thunder beater, red haired, wild bearded and strong mussled Thor, son of Odin. I felt the temperature of my blood reaching the boiling point. That murderer of trolls was under us. If I could only lay my eyes on him. Then it would be over with him for once and for all.
My wife pointed in the direction of some pilars on which a part of the roof of our house was resting. I could feel this all consuming anger within me.  For a moment I felt the power of a thousand vulcanos rushing through my veins. I could control the powerful outburst no longer. I rapidly moved my head in the direction my wife was pointing out. My eyes were burning as fire, broadened into gateways, gates of horror and destruction. Then at once it bursted through my eyes: this powerful primal force of destruction. The pilars were pulverized. A part of the roof collapsed.  An huge roofbeam that carried my priceless drinkingcauldrons came down. Smashing them one by one. Only my biggest and most beloved cauldron remained in one peace, fortunetely. 
But what did I see much to my awe, this horrible exterminator of trolls: Thor, and he still stood with his hammer Mjölnir in his hands. Ans I was exhausted. I was ready to fight him. I could not pacify him, not even in my own house. I felt terrible. Thor looked at me and said: “I come in peace, Hymir. I only want your biggest cauldron!” “What, how dare you, you villain!” Uninvited you came into my house and you know who I hold responsible for this mess. And are not most of my beloved cauldrons torn down much thanks to you! I know what we will do. Tomorrow  I’ll go fishing and when you can hook up a bigger fish than me you can have my cauldron!” This ofcourse would never happen. 
That night I slept long and deep and snorred so loud the earth trembeled.
The next morning I woke up quite happily for a troll. I completely forgot about Thor and the day before. I almost smiled. I took my fishing gear and walked towards my longboat to go fishing at sea.
And there he came walking annoyingly happy as ever. With his thundering eyes he looked at me: “Well Hymir, you did not forget about me, did you? And where can I find some bait? I looked at him crossed and knew that my strenght was not by far back to where it supposed to be so I could not destroy him with my anger. “There in the gras”, I pointed with my head in the direction of the grasland where my most beautiful prizebull standing. He should look for earthworms overthere. As long as he doesn’t think I invited him in my longboat! I saw him walking towards the grassland. So that’s one problem solved! I pushed my longboat into the water. ‘You’re not leaving without me, are you?” I turned around and much to my surprice there that scoundrel  stood with the head of my beloved pricebull under his arm. With obvious amusement in his eyes he looked at me: “That’s what you meaned, didn’t you? I needed bait...” Again he made my blood boil. I had to keep myself under control. What could I do. On that very moment Thor and his hammer were more powerful than me. “I’m a very good rower!” Thor said and had the oars already in his hands and stepped into the boat. I didn’t like it at all. But on the other hand I didn’t need to row. And rowing is like working and if there’s one thing we giants do not like it’s rowing! So I stepped in the boat aswell. And before I landed in my seat Thor already started rowing. And Thor was not just rowing. He was rowing like a madman. The speed with which we navigated through the water... I would rather say the speed with which we flew over the water scared me. But I didn’t show Thor. He must have thought I was completely cool with the situation. But to go even futher up into the ocean that really was irresponsible. “Ho Thor, you can stop now, stop here! “ I yelled. ”I’m not going out for flatfish!” , Thor shouted and laughed out loud “You’re not afraid are you!?” “Ofcourse not” I replied, but turned white and a little green. I felt nauseous and a bit seasick. I really didn’t like it anymore. I never went this far from the shore. This is were seacreatures live that scare the hell out of us giants. Finally Thor stopped rowing. He took he anchor in his hands. Was he really going for anchor? What was he thinking?!
“I don’t think that anchor will be usefull here Thor.” I smiled at him, He can be such a dummass. He looked at me annoyed and said: “Do you have a better hook for me?”
It’s hard to have a conversation with a madman. I turned around and ejected my fishing rods. I immidiatly got hold of not one but three whales. So I pulled them in my boat. So that’s what I call a good catch! Let’s see if Thor is doing any better, I guess not! So I turned around again. And what did I see much to my surprice. It didn’t make me happy. That’s for sure! Thor had tied the head of my pricebull to the anchor. It had never been his intend to go fishing in the first place. Thor had only one goal and that was his mortal enemy, nothing else. The Jormungandur was his prey, the horrible midgardsnake that crawls along the continents. It was already to late I saw that got hold of the snake. The sea turned black and the sky above us wasn’t lookig any prettier. Waves as high as mountains all around us. As a giant I’m not quickly impressed. but this was terrifying.
I saw Thor using all his strenght. His fishing rod was bended and tightly stretched. The horrible head of the monstrous midgardsnake already rising above the water. Thor was holding a firm grip on himself and the fishing rod. The whole of his body swelled up. His feet pushed through the bottom of the boat. But Thor kept swelling up, getting bigger and bigger. Big as a giant he was. He stoond with is feet on the bottom of the ocean. He had the midgarsnake in his grasp. His left hand still holding the fishing rod. The midgard snake pushed and pulled, wiggeling in all directions. Thor now grapped his hammer. I knew on that very moment the end of time was closing in. If Thor would hit the snake with his hammer the end would be in sight. There was only one moment left. No time to hesitate. No Thor was not allowed to kill the Jormungandur. I grabbed my knife and jumped. This was my moment of pure heroism. Never I will forget. Never I will regret! My knife cut the thread that was keeping a hold of the midgardsnake. Immidiately the snake was released and fell back in the deepness of the ocean and Thor fell back in to the water. 
There wasn’t much left of my longboat. So I had to swim back to the shore. Thor waded through the water pulling the three whale along. 
Now we were even. Although my losses were much bigger than his. 
Thor looked me in the face and said: “ If you would have let me my catch would have been  bigger than yours. I think I won this competition, didn’t i?”
I had to admit he was right. And you can sy what you like but we giants we keep our word of honour.
I allowed Thor to take my only, most beloved and most beautiful cauldron with him.
He putted the cauldron like a helmet over head. But the cauldron was so big, it fell over his shoulders on to his hips. 

That’s how I saw him walking away with the handle everytime bouncing against his calfs.

Philip Aswind van de Zee, copyright,  2-3-2014 Geldermalsen

zaterdag 1 maart 2014

De trollenkoning verteld ... van Thor die ging vissen...

De trollenkoning verteld....


They made me their king although I’m not big.

Zij hebben mij tot hun koning gekroond. Ook al ben ik niet groot.
Eigenlijk ben ik de kleinste Trollenkoning ooit. 
Sommige mensen denken dat ik wat groot ben voor een trol. Maar die mensen hebben het niet goed begrepen. Want trollen zijn reuzen!
Lang geleden regeerden wij de aarde. De aarde zelf is opgebouwd uit de overblijfselen van een reus, de reus Ymir. Uit zijn wenkbrauwen zijn de bergketens opgebouwd, de vruchtbare aarde is zijn vlees en de rotsen en de stenen waren ooit zijn beenderen.
Zijn schedel wordt gedragen door vier enorm sterke dwergen. We kennen hun namen allemaal. We zijn alleen vergeten dat het dwergen zijn: “Noord, Oost, Zuid en West”.
Ymir’s schedel is gigantisch. Als we omhoog kijken zien we dat reusachtige hemelgewelf. 
Ymir was dan ook gigantisch reusachtig groot. Wat zeg ik? Woorden schieten te kort. Maar duidelijk mag zijn: Ymir was een gigantische reus. Ooit bewandelde hij een planeet vele malen groter dan de onze.
Alles komt van ons reuzen vandaan. De asen hebben het ons ontnomen dat lage tuig. Het zijn onze kinderen en we houden van ze maar ze hebben zich tegen ons gekeerd, niet allemaal, met sommigen zijn we nog steeds bevriend en in tijde van vrede zijn het allemaal vrienden. Maar hoe lang duurt de vrede? De vrede duurt nooit lang sinds er mensen bestaan. En Odin vindt dat heerlijk. Odin dat hoerenjong die zijn grootvader in stukken sneed. Ja het was Odin die Ymir om het leven bracht aan het begin der tijden. Zijn zoon Thor, uit een van de aardemoeders geboren is nog erger. Als wij reuzen aan iemand een hekel hebben dan is het wel aan Thor, Thor met zijn donderhamer ‘Mjölnir’, de verpulveraar.
En wat denken jullie dat Thor het liefst verpulverd met zijn hamer. Ahhh, zeg het maar niet, de gedachte alleen al geeft me een vreselijke hoofdpijn. En dan te bedenken dat mede door toedoen van die verrader van een Loki, een van de onzen , ja een reuzenzoon hij die hamer verkregen heeft. Ja, het had Loki bijna de kop gekost.

Als reuzen denken we allemaal hetzelfde. We zijn als een rots. Allemaal één en dezelfde gedachte. Ook al dragen we andere namen en verschijnen we in andere vormen. We putten allemaal uit dezelfde oeroude bron van herinnering. Daarom kan ik spreken voor anderen. Omdat wij uiteindelijk toch dezelfde zijn. Ik weet nog goed dat ik de naam Hymir droeg. Een geweldige reus was ik. Mijn blikken konden letterlijk doden. Mijn haat naar vreemdelingen was zo groot. Dat wanneer ze mijn huis betraden ze hun leven niet zeker waren. De kans dat ze mijn huis levend verlieten was maar klein. Mijn eerste blik was het dodelijkst. Daarna had ik weer tijd nodig om op krachten te komen. 
Zo kwam ik ooit thuis van de jacht. En ik rook het meteen. Het rook er niet naar mens of mensenvlees. Nee de stank was niet te verdragen. Het was de geur van die akelige godenzoon, die geitenhoeder, donderdrijver, roodharige, woest-baardige en stevig gespierde Thor Odinszoon. Ik voelde zowat mijn bloed koken. De moordenaar van trollen was onder ons. Als ik hem in mijn ogen kreeg.... dan was het voor eens en altijd gedaan met hem. Mijn vrouw wees in de richting van een paar pilaren waarop een deel van mijn huis rustte. Ik had het niet meer. Heel even voelde ik de kracht van duizend vulkanen door mijn aderen stromen. De uitbarsting was niet meer te stoppen. De haat in iedere vezel van mijn lichaam begon me te verteren. Ik wende mijn hoofd in de richting naar waar mijn vrouwtje wees. Mijn ogen brandden, verwijden zich tot poorten, poorten van gruwel en akelig verderf. Ineens spoot het eruit: de machtige oerkracht van vernietiging. De pilaren werden verpulverd, een deel van het dak stortte in. Een grote balk zakte naar beneden en daar gleden mijn kostbare drinkketels naar beneden. Eén voor een vielen ze stuk op de grond. Alleen de grootste en mijn meest geliefde ketel bleef heel, gelukkig maar...
Maar wat zag ik tot mijn gruwel: die akelige trollenverzwelger Thor, die stond daar nog...met zijn hamer Mjölnir in de hand. En ik voelde me uitgeput. Ik kon hem niets maken, zelfs niet in mijn eigen huis. Thor zei: “Hymir, ik kom in vrede. Het enige wat ik van je wil is je grootste drinkketel!”. “Wat hoe durf je,  jij onverlaat! Ongevraagd kom je mijn huis binnen en weet wel dat ik jou verantwoordelijk acht voor deze ravage. En zijn niet al mijn geliefde drinkketels gesloopt dankzij jou bezoek. Ik weet het goed gemaakt: morgen ga ik vissen en als je een grotere vis aan de haak slaat dan ik dan mag je mijn ketel hebben!” 
Ik wist wel zeker dat dit hem nooit zou lukken.
Die nacht sliep ik lang en diep en snurkte zo luid dat de aarde ervan beefde. 
Ik werd redelijk vrolijk wakker voor een trol. Ik was de vorige dag en Thor glad vergeten. Ik pakte mijn hengels en liep naar mijn sloep om te gaan vissen op zee. 
En daar kwam hij aangelopen irritant vrolijk als altijd. Met zijn donderse ogen keek hij mij aan: “Zeg Hymir je was me toch niet vergeten?! Waar kan ik wat aas vinden?” Ik keek hem chagrijnig aan en wist dat ik nog lang niet op krachten was om hem te verwoesten met mijn haat. “Daar op het land”, ik wees met mijn hoofd in de richting van het grasland waar mijn meest prachtige prijsstier op stond. Daar kon hij naar pieren zoeken. Als hij maar niet dacht dat hij bij mij in de boot genodigd wat. Ik zag hem lopen naar het grasland. ‘Zo daar zijn we mooi vanaf’. Ik duwde mijn sloep het water in. ‘Je gaat toch niet weg zonder mij’ hoorde ik Thor zeggen. Ik draaide me om en wat zag ik ?! Die vreselijk schurk droeg de kop van mijn prijsstier onder de arm. Met overduidelijk plezier in zijn ogen keek hij mij aan:  “Dat bedoelde je toch?, ik moest toch aas hebben”. Hij haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Ik verbeet mij. Wat kon ik doen. Op dit moment was Thor met zijn hamer machtiger dan ik. “Ik kan heel goed roeien” zei Thor. Hij had de roeiriemen al in zijn hand en stapte in de boot. Het beviel me allemaal niets. Maar goed...ik hoefde niet te roeien. En werken, daar hebben wij reuzen zo’n hekel aan. Als we dat iemand anders kunnen laten doen dan graag!. We stapten in de boot en al gauw begon Thor te roeien als een waanzinnige. De snelheid waarmee wij door het water voeren... zeg maar gerust over het water scheerden .. boezemde mij angst in. Maar ik liet niets merken. Maar verder de zee op dat was toch echt niet verantwoord!: “Ho maar Thor, hier kun je wel stoppen!” “Je denkt toch niet dat ik voor platvis ga!!”, riep hij bulderend van het lachen uit. Ik vond het nu echt niet leuk meer. Zo ver de zee op was ik nog nooit geweest. Ik begon een beetje misselijk en me zeeziek te voelen. Ik ben bang dat Thor kon zien dat ik wat witjes werd. Gelukkig eindelijk stopte hij. Hij nam het anker bijdehand. “Ik denk niet dat het zin heeft Thor, om hier het anker uit te werpen.” Hij keek me verontwaardigt aan en zei: “Heb jij een betere vishaak voor me dan?!”
Met gekken is het slecht praten. Ik draaide me om en wierp mijn hengels uit. Gelijk had ik beet. Drie stevige walvissen trok ik uit de zee mijn bootje op. Zo dat noem ik een goede vangst. Eens kijken of Thor het beter doet. Dat kan toch niet!? Maar wat zag ik: Thor had de kop van mijn prijsstier aan het anker vastgemaakt. En hij was er van het begin af aan niet op uit geweest om visjes te vangen, zelfs geen walvisjes... 
De Jormungandur was zijn doel, de midgaardslang te vangen. Het gruwelijkste zeemonster dat rond de continenten kronkelt. De midgaardslang Thor’s meest geduchte vijand. Te laat zag ik dat Thor al beet had. De zee werd zwart van woede. De lucht boven ons was niet minder dreigend. Golven hoog als huizen, hoger als huizen om ons heen. Als reus ben ik niet snel onder de indruk. Maar dit was angstwekkend. Ik zag Thor zich tot het uiterste inspannen. Zijn hengel stond krom en strak gespannen. De gruwelijke kop van de midgaardslang kwam al boven water. Ik zag Thor zich schrap zetten. Heel zijn lichaam zwol op. Zijn voeten drukte door de bodem van mijn boot. Maar Thor bleef groeien, groter en groter werd hij. Hij stond met zijn voeten op de bodem van de zee. Met zijn linker hand hield hij de hengel vast. De gruwelijke slang de Jormungandur kronkelde alle kanten op. Thor greep naar zijn hamer. Het eind ter tijden zag ik naderen. Een ogenblik verwijderd waren we nog! Nee Thor mocht de midgaard slang niet doden. Nee niet nu! Ik greep mijn mes. En dook naar voren. Dit was mijn heldendaad die ik nooit vergeten ben. Nooit zal het me spijten. Ik sneed het snoer door dat de slang gevangen hield. De slang schoot terug de zee weer in en Thor viel achterover in de zee. 
Van mijn boot was weinig over. Er zat niets anders op dan terug te zwemmen naar de kant.  
Thor waadde door het water en sleepte de drie walvisjes achter zich aan. 
Nu stonden we quitte. Ook al had ik veel meer verloren dan hij. 
Thor keek me aan en zei: “Als je me had laten gaan was mijn buit groter geweest dan die van jou. Ik vind dat ik de weddenschap gewonnen heb!”
Ik moest hem daarin wel gelijk geven. En je kan zeggen wat je wilt maar wij reuzen houden ons aan ons woord. 
Thor mocht mijn nog enige en mooiste drinkketel meenemen.
Hij zette hem over zijn hoofd als een helm. Maar de ketel was zo groot dat hij over zijn schouders viel tot op zijn heupen.
Zo liep hij weg met het hengsel dat steeds tegen zijn kuiten viel.

Philip Aswind van der Zee , copyright ... 2 maart 2014, Geldermalsen

zaterdag 15 februari 2014

Meiboom

Meiboom

Ken je dat gevoel dat je iemand zo lief vindt dat je altijd bij hem of haar wilt zijn?
En hoe mooi het is als hij of zij datzelfde gevoel ook heeft.
Hoe mooi zou het zijn als we dat gevoel altijd zouden hebben en met alles en iedereen.
Dat we wanneer we iemand ontmoeten als ware geliefde, deze dan omhelzen en werkelijk versmelten, één worden...
Dat kan! Het is gebeurt en het gebeurt iedere dag.
En omdat te vieren en omdat te herinneren dansen we rond de Meiboom.

Lang geleden leefden wij mensen veel meer in harmonie met de natuur dan vandaag de dag. Maar net als vandaag zijn er door de tijden heen altijd problemen geweest.
Sommige mensen noemen het uitdagingen. Er bestaan geen problemen, alleen uitdagingen.
Er zijn ook altijd mensen geweest met net een beetje meer wijsheid dan anderen. Dat zijn mensen die in hun hele leven nooit problemen hebben gehad. Mooi hè zou dat zijn een leven zonder problemen. Maar vergeet niet: deze mensen hebben wel in hun leven voor de grootste uitdagingen gestaan en deze zelfs vaak overwonnen en als dat niet ging of zelfs mogelijk was de situatie simpelweg geaccepteerd.
Nu waren er heel lang geleden, toen wij mensen nog in hutten woonden , niet in huizen, toen er nog geen winkels waren, maar al het eten kwam uit het bos, een jongen en een meisje die van kinds af aan heel veel van elkaar hielden en zoveel licht en liefde uitstraalde dat iedereen dol op hen was. Maar niet iedereen was alleen dol op hen. De mensen waren ook wel jaloers. Het meisje heette Mei omdat ze zo vrolijk, levendig en zonnig als de maand mei was. De jongen heette Boom omdat hij zo stevig was en voor velen een rots in de branding. Zodra zij oud genoeg waren trouwden zij. En het huwelijksfeest duurde wel een week. De hele week werd er gezongen, gelachen, er werd muziek gemaakt en er werd gedanst. Werkelijk Mei en Boom waren de beste en mooiste dansers. Het was betoverend om hen te zien dansen. En als zij dansten dan danste de wind, de bomen, de bladeren, de vogels en vaak ook andere dieren met hen mee.

Mei en Boom gingen wonen in het bos en bouwden een mooi huis op palen. Er stond een ladder tegen aan om naar boven en binnen te komen. 
Vaak kwamen de mensen met hun problemen langs bij Mei en bij Boom. Zij konden de mensen laten zien waar de uitdaging lag. En hoe ze hun problemen te boven konden komen. Vaak was het Boom die de mannen raad gaf en Mei de vrouwen.
Lange tijd ging dit goed. Maar steeds meer mensen kwamen er naar de twee geliefden en steeds vaker wilden mensen hun uitdagingen niet onder ogen zien. Ze zeiden dat het onrecht was en steeds vaker werden mensen boos en afgunstig tegenover Mei en Boom. Er werd geroddeld onder de mensen en ze beschuldigden Mei en Boom van hekserij en duivelskunsten. Het werd gewoon ondraaglijk. Mei en Boom zijn weg getrokken steeds dieper de bossen in, steeds verder van de mensen weg. En de mensen vergaten steeds meer hun innige band met de bomen, de bossen, de natuur en Moeder Aarde. 

De mensen gingen in steden wonen en steeds verder ontwikkelden zij zich. 
Mei en Boom woonden nog steeds samen en volledig in geluk en hun liefde was zo groot en zo puur dat ze altijd jong bleven en de eeuwen overleefden. 

Steeds meer mensen raakten eenzaam. Steeds meer mensen werden ziek. Steeds meer mensen begonnen zich te herinneren in hun dromen dat het ooit anders was. Dat er ooit een gelukkige tijd van vrijheid en liefde geweest was. En eigenlijk dat die tijd niet ver weg was... wat zeg ik ?! Dat die tijd niet ver weg is! Het is binnen handbereik. 

En veel mensen, jongens en meisjes, mannen en vrouwen, droomden allen dezelfde droom. Ze droomden van de wijsheid en de liefde die verborgen ligt in de bossen. 
En steeds meer mensen trokken de bossen in op zoek naar zichzelf. Op zoek naar de wijsheid om de uitdagingen weer aan te kunnen, de uitdagingen die zij voor zich zagen.
Soms kwamen zij bijeen in grote cirkels en gaven elkaar de hand. Vaak werd er gezongen. Vaak werd er gedanst. Steeds vaker danste men rond bomen. Dat voelde goed voor iedereen.
En op een dag gebeurde er iets wonderlijks. Mei en Boom zagen de mensen dansen en hoorde hen zingen. Hun harten maakten een sprongetje. Zo blij waren zij. Ze kwamen uit het bos te voorschijn. En de mensen die in een cirkel dansten rond een jonge Lindeboom,
toen ze Mei en Boom zagen en het licht dat zij uitstraalden lieten ze elkaars handen los.
Zonder wat te zeggen liep het bijzondere echtpaar op de boom toe. En de cirkel opende zich voor hen. 
Bij de boom bleven ze staan. Ze omarmden de boom met hun liefde en het was net of de lindeboom even schudde, sidderde van plezier. 
Nu begonnen Mei en Boom te spreken het was alsof ze uit een stem spraken. Allebei zeiden ze precies hetzelfde op precies het zelfde moment. Het was betoverend om naar hen te luisteren. De liefde die daar rond ging was groot. Mei en Boom vertelde over de geschiednis en over de liefde van de bomen en het bos en over de wijsheid. 
Hoe lang zij hebben verteld kon niemand zich herinneren. Het leek maar kort maar toch was er enorm veel verteld. Genoeg om een mensenleven op te teren. 
Het allerlaatste wat dat o zo bijzonder echtpaar de mensen leerden was een dans met linten rond de boom. Een dans die helpt te herinneren dat we elkaar nodig hebben. Dat we allemaal samen zijn. Dat we een harmonie zijn met elkaar met de bomen, het bos, de natuur en Moeder Aarde. 
Daarna omhelsden zij een ieder in die cirkel, daarna elkaar en toen de lindeboom.
Het was iets heel bijzonders wat er toen gebeurde. 
Iedereen in de cirkel zag het. De lichamen van Mei en Boom werden transparant en vloeiden toen samen, samen met elkaar en samen met de boom. 
Dit was de eerste Meiboom die de mensen met zich mee brachten naar het dorpsplein. 
Daar werd hij in de grond geplant. 
De linten werden er in opgehangen. 
En ieder jaar werd er gedanst. 
En ieder jaar wordt er gedanst.
Want we zijn de liefde van Mei en Boom niet vergeten.



Philip Aswind van der Zee, 15 februari 2014, Geldermalsen